Próg rentowności: do czego służy
Próg rentowności to wolumen sprzedaży, od którego firma przestaje tracić pieniądze i zaczyna zarabiać. Wynika z trzech liczb: kosztów stałych, ceny jednostkowej i kosztu zmiennego na jednostkę. Znajomość tego progu podpowiada, czy bardziej opłaca się podnieść cenę, czy ograniczyć koszty.
Próg rentowności: jak korzystać
- Wpisz koszty stałe okresu: czynsz, wynagrodzenia, oprogramowanie, ubezpieczenia albo składki ZUS.
- Wpisz cenę sprzedaży jednej jednostki.
- Wpisz koszt zmienny jednej jednostki: materiały, wysyłkę albo prowizje płatnicze.
- Odczytaj liczbę jednostek i przychód progu rentowności i oceń, czy taki wolumen jest realistyczny.
Zastosowany wzór
Marża na jednostce = cena − koszt zmienny. Jednostki progu rentowności = koszty stałe ÷ marża na jednostce. Przychód progu rentowności = jednostki × cena.
Najczęściej zadawane pytania
Co liczy się jako koszt stały?
Wszystko, co nie zmienia się wraz z wolumenem sprzedaży w danym okresie: czynsz, stałe wynagrodzenia, ubezpieczenia, subskrypcje, raty kredytów albo składki ZUS przedsiębiorcy. To, co rośnie z każdą sprzedażą, jest zmienne.
Dlaczego mój próg rentowności wydaje się nieosiągalny?
Niemal zawsze dlatego, że marża na jednostce jest znikoma. Jeśli cena i koszt zmienny są bardzo blisko siebie, każda sprzedaż wnosi bardzo mało do pokrycia kosztów stałych, a niewielka podwyżka ceny może wszystko zmienić.
A jeśli cena jest niższa niż koszt zmienny?
Nie ma progu rentowności. Każda kolejna jednostka pogłębia stratę, więc najpierw trzeba zmienić cenę albo strukturę kosztów.
Czy powinienem uwzględnić własne wynagrodzenie?
Tak, jeśli planujesz je pobierać. Pominięcie wynagrodzenia założyciela w kosztach stałych to najczęstszy powód, dla którego firma „osiąga próg rentowności” na papierze, a mimo to brakuje jej gotówki.